info
Το Walking In Your Shoes® είναι μία νέα για την Ελλάδα βιωματική μέθοδος, η οποία ξεκίνησε από το Θέατρο...

Έμπνευση - Βιβλία

WIYS®

Ο Βροχοποιός

Σ’ ένα χωριό δεν είχε βρέξει για πολύ καιρό. Όλες οι προσευχές και όλες οι λιτανείες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.
Οι ουρανοί παρέμεναν κλειστοί. Στην πιο μεγάλη ανάγκη, το χωριό έστειλε να βρουν κάποιον βροχοποιό.

Και αυτός ήρθε και παρακάλεσε να του δώσουν μια καλύβα στην άκρη του χωριού και να του δώσουν ψωμί και νερό για πέντε ημέρες. Τότε, έστειλε τους ανθρώπους στις καθημερινές τους εργασίες.

Την τέταρτη ημέρα έβρεξε. Ζητωκραυγάζοντας ήρθαν οι άνθρωποι από τα χωράφια τους και από τις εργασίες τους, τράβηξαν μπροστά στην καλύβα του βροχοποιού για να τον γιορτάσουν και για να τον ρωτήσουν ποιο είναι το μυστικό του να φτιάχνεις βροχή.

Αυτός, όμως, είπε: «Εγώ δεν μπορώ να φτιάξω βροχή».

Μα «βρέχει», του είπαν.

Και τότε τους εξήγησε: «Όταν ήρθα στο χωριό σας, είδα τις εσωτερικές και τις εξωτερικές αταξίες και τότε πήγα στην καλύβα μου και έβαλα πρώτα τον εαυτό μου σε τάξη. Όταν ήμουν εγώ πια σε τάξη, γίνατε και εσείς εν τάξει. Όταν μπήκατε εσείς σε τάξη, μπήκε και το περιβάλλον σε τάξη. Κι όταν μπήκε το περιβάλλον σε τάξη, έβρεξε.»

Αγνώστου σ' εμένα συγγραφέα. Έφτασε σ' εμένα μέσω της Eva Hänggi .

 

Ο βαθύτερος φόβος μας

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΣΙΟΣ


Ο βαθύτερος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς. Ο βαθύτερος φόβος μας είναι πως είμαστε ισχυροί πέρα από κάθε μέτρο.
Είναι το φως μας, όχι το σκοτάδι μας, που μας φοβίζει περισσότερο.
Αναρωτιόμαστε, “Ποιος είμαι εγώ για να είμαι λαμπρός, πανέμορφος, ταλαντούχος και καταπληκτικός;” Στην πραγματικότητα, ποιος είσαι, ώστε να μην είσαι;
Είσαι παιδί του Θεού.Το να το παίζεις μικρός δεν υπηρετεί τον κόσμο.
Δεν υπάρχει τίποτα φωτισμένο στο να συρρικνώνεσαι για να μην αισθάνονται οι άνθρωποι γύρω σου ανασφαλείς. Σκοπός όλων μας είναι να λάμπουμε, όπως κάνουν τα παιδιά.
Γεννηθήκαμε για να εκδηλώσουμε τη δόξα του Θεού που βρίσκεται μέσα μας.
Δεν βρίσκεται μόνο μέσα σε μερικούς από εμάς. Βρίσκεται μέσα σε όλους μας. Και όταν αφήνουμε το δικό μας φως να λάμψει, ασυνείδητα δίνουμε και σε άλλους ανθρώπους την άδεια να κάνουν το ίδιο.Όταν εμείς είμαστε ελευθερωμένοι από το δικό μας φόβο, η παρουσία μας αυτόματα ελευθερώνει και άλλους.

Marianne Williamson - A Return To Love

Το Πρωτότυπο Κείμενο:
Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us.' We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people will not feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It is not just in some of us; it is in everyone and as we let our own light shine, we unconsciously give others permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

 

Αγάπη και Δύναμη

Η μεγάλη αγάπη έχει δύναμη. Και είναι σκληρή. Η φτηνή αγάπη είναι ήπια. Δεν μπορεί να αντέξει πόνο. Μπορούμε να το δούμε αυτό σε μια εργασία αναπαράστασης. Κάποιοι συγκινούνται βαθιά από την εργασία. Στο κοινό κάποιοι ξεκινούν ένα αναφιλητό. Έπειτα, ένας από εκείνους που δεν μπορούν να αντέξουν τον πόνο πηγαίνει στο άτομο που κλαίει και προσφέρει παρηγοριά. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή η παρηγοριά είναι επιθυμητή, αλλά επειδή το άτομο που προσφέρει την παρηγοριά τη χρειάζεται. Αυτή η αγάπη είναι αδύναμη. Παρεμβαίνει στην ψυχή του άλλου ατόμου, χωρίς καμία εκτίμηση για το τι θα μπορούσε να υπηρετήσει με καλό τρόπο την καρδιά των άλλων. Πρέπει να μάθουμε να αντέχουμε τον πόνο των άλλων χωρίς να παρεμβαίνουμε.

Υπάρχει ένα όμορφο παράδειγμα για αυτό στην Βίβλο. Ο Ιώβ χτυπήθηκε σκληρά από τον Θεό. Όλα του τα παιδιά πέθαναν. Βαθιά πληγωμένος κάθισε σε ένα σωρό κοπριάς. Τότε ήρθαν οι φίλοι του να του προσφέρουν ανακούφιση. Τι έκαναν; Κάθισαν σε μία απόσταση και δεν είπαν κουβέντα για επτά μέρες. Αυτή ήταν δυνατή αγάπη.

Ένας χειρουργός που εκτελεί μία εγχείρηση και ξεσπάει σε δάκρυα μπορεί να είναι συμπονετικός, αλλά τυφλωμένος από τα δάκρυα είναι επίσης ανίκανος να συνεχίσει την εγχείρηση. Αν θέλουμε να βοηθήσουμε αντιμετωπίζοντας ένα μεγάλο βάσανο, πρέπει να πάμε σε υψηλότερο επίπεδο. Σε αυτό το υψηλότερο επίπεδο βρισκόμαστε χωρίς συναισθήματα αλλά ακόμη γεμάτοι αγάπη. Ο επιτυχημένος χειρούργος κάνει την επέμβαση χωρίς να γίνεται συναισθηματικός, αλλά γεμάτος αγάπη. Σε αυτή την κατάσταση ο χειρούργος μπορεί να δουλέψει. Ένας βοηθός, που πραγματικά θέλει να είναι χρήσιμος, πρέπει να είναι ικανός να φέρει τον πόνο των άλλων ανθρώπων χωρίς να απορροφάται μέσα του. Αντέχοντας τον πόνο των άλλων ανθρώπων ο βοηθός γίνεται πηγή δύναμης, χωρίς καμία παρέμβαση.

Συνήθως ο άνθρωπος που έχει ένα πρόβλημα μπορεί να το αντέξει, αλλά επίσης αποκλειστικά μόνος του. Όταν κάποιος άλλος θέλει να το σηκώσει για εκείνον, εκείνος γίνεται αδύναμος. Μπορούμε να το δούμε αυτό στους εαυτούς μας, και το βιώνω αυτό ο ίδιος. Όταν βλέπω κάτι σε ένα άλλο άτομο και πραγματικά θέλω να του το πω, αλλά κάνω πίσω και δεν λέω τίποτα, μου κοστίζει δύναμη. Η δύναμη που μου κοστίζει για κάνω πίσω γίνεται δύναμη για το άλλο άτομο. Ξαφνικά, αυτό που ήθελα να πω έρχεται στο άλλο άτομο. Και επειδή πάει σε εκείνο το άτομο μόνο του, μπορεί να το δεχτεί πλήρως, καθώς είναι δικό του.

Όταν δεν μπορώ να το αντέξω και ενδίδω στην ανάγκη να το πω, νιώθω ανακουφισμένος που το είπα. Αλλά έχω αφαιρέσει δύναμη από τον άλλο. Ακόμα και αν αυτό που ήθελα να πω είναι σωστό, δεν μπορεί να το πάρει γιατί προέρχεται από έξω. Έτσι αυτός ο περιορισμός είναιη πηγή του σεβασμού και η πηγή της αγάπης.

Bert Hellinger

.

Εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι είναι οι κακοί

Γράφει ο Hellinger:

Όποιος με οποιοδήποτε τρόπο, ακόμα, διαχωρίζει ανάμεσα σε καλό και σε κακό,
θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο από άλλους.
Αυτός δεν μπορεί να βοηθήσει τους άλλους πέρα από αυτό το όριο.

Τι κάνουν ουσιαστικά οι καλοί; Κάνουν τους άλλους κακούς!
Γιατί γίνεται κάποιος κακός; Επειδή κάποιος αποκλείεται, τον αποκλείουν.
Ο αποκλεισμένος γίνεται κακός.
Από ποιον αποκλείεται αυτός; Από έναν καλό, φυσικά!
Ο καλός, λοιπόν, είναι ο πραγματικά κακός, ο οποίος κάνει τους κακούς, κακούς.
«Εσένα δε σου επιτρέπεται να ζεις, μόνο εμένα μου επιτρέπεται να ζω».
 Φρικτό αυτό που συμβαίνει με καλή συνείδηση!
Αυτοί οι οποίοι αποκλείουν, νοιώθουν ότι είναι «καλοί» και «καλύτεροι».

Συναισθάνσου τι σημαίνει να αγαπάς με την Αγάπη του πνεύματος.
Στραμμένη σε όλους και σε όλα, με Αγάπη. Αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική Αγάπη.
Μια πνευματική Αγάπη χωρίς συναισθήματα, αλλά πλήρως αφοσιωμένη και χωρίς όρια.
Και αυτή είναι η ύψιστη μορφή του να ανήκει κανείς, που περιλαμβάνει πολύ περισσότερα,
αλλά όχι πια τόσο εσωτερική, είναι πνευματική.

Και πώς ξεπερνάμε εμείς τα όρια της συνείδησης;
Με το να πάμε πέρα και πάνω από το διαχωρισμό του καλού και του κακού. Να αφήσουμε αυτό το διαχωρισμό πίσω μας. Κοιτάζουμε κάποιον για τον οποίο πιστεύουμε ότι είναι κακός. Τότε, με αυτή την κίνηση, πηγαίνουμε προς αυτόν και βλέπουμε αυτήν την πνευματική κίνηση και σε αυτόν. Και τον αγαπάμε με αυτό τον πνευματικό τρόπο και του λέμε: «Είμαι όπως και εσύ. Στην επίδραση αυτής της πνευματικής κίνησης, είμαι ακριβώς όπως κι εσύ».

Ακούγεται πολύ απλό, αλλά όπως λέει και ο Hellinger:
«είναι μια πάλη ζωής αυτή και χρειάζεται απίστευτο θάρρος να πας σε αυτό τον πνευματικό επίπεδο»..

Αυτό ανατρέπει όλες τις παραστάσεις που είχαμε στο κεφάλι μας. Όλες.
Και αυτή είναι η ουσιαστική πρόκληση σε αυτή τη δουλειά.
Αυτές οι επιγνώσεις, ότι ο καθένας έχει το ίδιο δικαίωμα να ανήκει και αυτός
και ότι δεν υπάρχει κάποιος «καλύτερος» και κάποιος «χειρότερος».
Κι εμείς συνεχώς, κρίνουμε.

Από το Σεμινάριο: Αγάπη και Φόβος. Η Καλή και η Κακή Συνείδηση.
με την Eva Hänggilic.rer.pol
Αθήνα 24-27 Φεβροουαρίου 2011

 

Η ζωή είναι δύσκολη.

Η ζωή είναι δύσκολη.

Αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια, μία από τις μέγιστες αλήθειες. Είναι μία μεγάλη αλήθεια, επειδή όταν την έχουμε αντιληφθεί πραγματικά, την ξεπερνάμε. Όταν έχουμε μάθει αληθινά ότι η ζωή είναι δύσκολη - όταν πραγματικά το έχουμε καταλάβει αυτό και το δεχτούμε - τότε η ζωή παύει να είναι δύσκολη. Γιατί όταν γίνει αυτό αποδεκτό, το γεγονός ότι η ζωή είναι δύσκολη, παύει να έχει σημασία. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν βαθιά αυτήν την αλήθεια, ότι η ζωή είναι δύσκολη. Αντί γι' αυτό, γκρινιάζουν ασταμάτητα με θόρυβο ή σε χαμηλούς τόνους για τα πελώρια προβλήματα τους, για τα βάρη και τις δυσκολίες της, λες και η ζωή είναι γενικά εύκολη, λες και η ζωή πρέπει να είναι εύκολη.

Εκφράζουν την πίστη τους θορυβώδικα ή με λεπτό τρόπο, ότι οι δυσκολίες τους αποτελούν ένα μοναδικό είδος δοκιμασίας που δεν έπρεπε να υπάρχει και που, για παράδοξο τρόπο, έπληξαν ειδικά αυτούς, τις οικογένειές τους, το σόι τους, την τάξη τους, το έθνος τους ή ακόμα και το γένος τους και όχι άλλους. Τη γνώρισα αυτήν την γκρίνια γιατί έχω και εγώ σ΄ αυτήν το μερτικό μου.

Η ζωή είναι μια σειρά από προβλήματα. Θέλουμε να γκρινιάζουμε γι' αυτά ή να τα λύνουμε; Θέλουμε να μάθουμε στα παιδιά μας να τα λύνουν;

Η πειθαρχία είναι μια βασική συλλογή εργαλείων που χρειαζόμαστε για να λύνουμε τα προβλήματα της ζωής. Χωρίς πειθαρχία δεν μπορούμε να γίνουμε τίποτα. Με λίγη πειθαρχία μπορούμε να λύσουμε μόνο λίγα προβλήματα. Με ολική πειθαρχία μπορούμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα.
Εκείνο που κάνει την ζωή δύσκολη είναι το γεγονός ότι η πορεία για την αντιμετώπιση και λύση των προβλημάτων είναι βασανιστική. Τα προβλήματα, ανάλογα με την φύση τους, μας προκαλούν έντονο αίσθημα αποστέρησης ή στενοχώριας ή μελαγχολίας ή μοναξιάς ή ενοχής ή μεταμελείας ή θύμου ή φόβου ή βαθιάς ανησυχίας ή άγχους ή απελπισίας. Όλα αυτά είναι δυσάρεστα αισθήματα, συχνά πολύ δυσάρεστα και τόσο οδυνηρά όσο και οποιοσδήποτε σημαντικός πόνος, και μερικές φορές ισοδυναμούν με το χειρότερο είδος σωματικού πόνου. Ακριβώς εξαιτίας του πόνου που γεννούν μέσα μας γεγονότα ή συγκρούσεις, τα ονομάζουμε προβλήματα. Και εφόσον η ζωή θέτει μια  ατελείωτη σειρά από προβλήματα η ζωή είναι πάντα δύσκολη και γεμάτη λύπες αλλά και χαρές.

Ωστόσο σε τούτη ακριβώς την γενική πορεία για την αντιμετώπιση και επίλυση των προβλημάτων έχει η ζωή το νόημα της. Τα προβλήματα κινητοποιούν το θάρρος και την γνώση μας. Ακριβώς επειδή υπάρχουν προβλήματα αναπτυσσόμαστε ψυχικά και διανοητικά. Όταν θέλουμε να ενθαρρύνουμε την ανάπτυξη του ανθρώπινου πνεύματος, προκαλούμε και ενθαρρύνουμε την ανθρώπινη ικανότητα να λύνει προβλήματα, ακριβώς όπως στο σχολείο βάζουμε προβλήματα στα παιδιά μας για να τα λύσουν.  (…)

Οι περισσότεροι όμως δεν είμαστε τόσο σοφοί. Φοβούμενοι τον μόχθο που συνεπάγεται ένα πρόβλημα, σχεδόν όλοι μας λίγο ή πολύ προσπαθούμε να αποφύγουμε τα προβλήματα. Τα τρενάρουμε , ελπίζοντας ότι έτσι θα απομακρυνθούν. Τα αγνοούμε ,τα ξεχνάμε, προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας πως δεν υπάρχουν. Ακόμα παίρνουμε φάρμακα να μας βοηθήσουν να τα αγνοήσουμε ,έτσι που , ναρκώνοντας τον εαυτό μας από τον πόνο μας, να μπορέσουμε να ξεχάσουμε τα προβλήματα που μας προκαλούν τον πόνο. Προσπαθούμε να κλωθογυρίζουμε γύρω από τα προβλήματα αντί να τα αντιμετωπίζουμε κατάφατσα. Επιχειρούμε να βγούμε έξω απ΄ αυτά, αντί να υποφέρουμε μέσα σ΄ αυτά.

Ο δρόμος, ο λιγότερος ταξιδεμένος

Σκοτ Πεκ

 

Η Τέχνη της Ευλογίας

Όταν ξυπνάς, ευλόγησε την μέρα που έρχεται, γιατί είναι ήδη γεμάτη με το καλό που δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί, το οποίο θα αποκαλυφθεί με τις δικές σου ευλογίες. Γιατί το να ευλογώ σημαίνει, να αναγνωρίζω το απεριόριστο καλό, το οποίο είναι συστατικό μέρος του Σύμπαντος και στην διάθεση όλων και του καθενός ξεχωριστά.
Όταν συναντάς ανθρώπους στο δρόμο, στο λεωφορείο,  στη θέση εργασίας τους ή στο παιχνίδι, ευλόγησέ τους. Η γαλήνη της ευλογίας σου θα τους συνοδεύει στο δρόμο τους και η απαλή ακτινοβολία της θα είναι ένα φως στο δρόμο τους. Αν συναντήσεις ανθρώπους και μιλήσεις μαζί τους, ευλόγησε τους στην υγεία τους, στην εργασία τους, στην χαρά τους, στην σχέση τους με το Θεό, με τον ίδιο τους τον εαυτό και με τους άλλους.
Ευλόγησε τους για παράδειγμα στην πληρότητα τους, στα οικονομικά τους …, ευλόγησε τους με κάθε τρόπο που μπορείς να σκεφτείς, γιατί με τέτοιες ευλογίες δεν σπέρνεται μόνο η σπορά της θεραπείας αλλά γίνονται μια μέρα λουλούδια χαράς που ξεπηδάνε στους ξηρούς τόπους της ίδιας σου της ζωής. Όπου κι αν βρίσκεσαι, ευλόγησε την πόλη στην οποία ζεις, ευλόγησε την διοίκηση της, τους δασκάλους της, τις νοσοκόμες της, τους οδοκαθαριστές της, τα παιδιά, τους τραπεζικούς, τους παπάδες και τις πόρνες. Την στιγμή εκείνη όπου κάποιος εκφράζει απέναντι σου την παραμικρή επιθετικότητα ή αγένεια, απάντησε με μια ευλογία.
Ευλόγησε τέτοιους ανθρώπους στην ολότητα τους, με ειλικρινή καρδιά, με χαρά, γιατί μια τέτοια ευλογία είναι ασπίδα που τους προστατεύει από την αμάθεια, από την οποία ξεπηδούσε η άστοχη συμπεριφορά τους και αποτρέπει το βέλος που ήταν στραμμένο ενάντια σε σένα.

Να ευλογείς σημαίνει να εύχεσαι για τους άλλους όλα τα καλά  χωρίς όρους και απεριόριστα, και αυτό ευδοκιμεί από τις πιο βαθιές πηγές της καρδιάς σου - σημαίνει να κρατάς ιερό και να τιμάς το καλό και να το βλέπεις με απώτατο δέος, καθώς είναι σε κάθε περίπτωση ένα δώρο του δημιουργού.
Όποιος καθαγιάζεται από την ευλογία σου είναι προορισμένος να γίνει άγιος και να γιατρευτεί. Να ευλογείς σημαίνει συνάμα, να καλείς την θεϊκή πρόνοια να κατέβει στους ανθρώπους, να τον σκέφτεσαι γεμάτος ευγνωμοσύνη και να μιλάς για αυτόν και να του εύχεσαι ευτυχία, παρόλο που εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε ποτέ οι δότες αλλά οι γεμάτοι με χαρά μάρτυρες της πληρότητάς της ζωής.
Να ευλογείς όλους και όλα χωρίς να κάνεις διακρίσεις οποιασδήποτε μορφής, είναι η υπέρτατη μορφή της προσφοράς, καθώς αυτοί που ευλογείς δεν θα μάθουν ποτέ από που ήρθε ξαφνικά η ηλιαχτίδα, που διαπέρασε τα σύννεφα στον ουρανό τους. Ίσως γίνεις μόνο σπάνια μάρτυρας του πως αυτή η λιακάδα φωτίζει με θαυμαστό τρόπο την ζωή τους και την μεταμορφώνει.
Αν στην διάρκεια της ημέρας σου κάτι πάει εντελώς στραβά, αν κάποια απρόβλεπτα γεγονότα ανατρέψουν τα σχέδια σου κι εσένα, τότε άσε να αναβλύσει ευλογία από μέσα σου, γιατί η ζωή σου μαθαίνει ακριβώς το γεγονός που θεωρείς ανεπιθύμητο, αλλά το κάλεσες ο ίδιος, ώστε να μάθεις αυτό το μάθημα. Οι δοκιμασίες είναι κρυμμένες ευλογίες, και ολόκληρα τάγματα αγγέλων ακολουθούν στο δρόμο τους.
Να ευλογείς σημαίνει, να αναγνωρίζεις την πανταχού παρούσα συμπαντική ομορφιά, που είναι κρυμμένη στα υλικά μάτια. Να ευλογείς σημαίνει να ενεργοποιείς το νόμο της έλξης, που από τις πιο μακρινές γωνιές του σύμπαντος θα φέρει ακριβώς αυτό στη ζωή σου, που πρέπει να μάθεις.

Αν περνάς από μια φυλακή ευλόγησε νοητικά τους κρατούμενους στην πρωταρχική τους αθωότητα κι ελευθερία, στην ευγένεια τους και στην καθάρια τους ύπαρξη. Γιατί μπορεί κανείς να είναι μόνο φυλακισμένος της εικόνας που έχει για τον εαυτό του - ένας άνθρωπος ελεύθερος στην ψυχή μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος από δεσμά ακόμα και σε μια φυλακή, όπως μπορούν οι πολίτες μιας ελεύθερης χώρας να γίνουν φυλακισμένοι,  αν ο τρόμος παραμονεύει στις σκέψεις τους.
Αν περνάς από ένα νοσοκομείο ευλόγησε τους ασθενείς στην πρωταρχική τους ακεραιότητα, γιατί παρόλο τον πόνο τους η ακεραιότητα τους φροντίζει την Συνειδητότητα που θεραπεύεται.
Αν δεις έναν άνθρωπο να κλαίει ή κάποιον που έχει φτάσει προφανώς στο τέλος, ευλόγησε τον στην ζωτική του δύναμη και στην χαρά του. Με την  ευλογία σου τον βοηθάς να αντιληφθεί εξωτερικά την εικόνα της ολότητας, που βρίσκεται ήδη μέσα στον καθένα μας.
Δεν είναι δυνατό να ευλογείς και να καταδικάζεις ταυτόχρονα. Κράτα λοιπόν αυτήν επιθυμία σου για να ευλογείς διαρκώς σαν βαθιά, αγιασμένη, αληθινή σκέψη· τότε θα γίνεις πραγματικά δωρητής ειρήνης και μια μέρα θα δεις παντού και σε όλα το πρόσωπο του θεού. Προ πάντων μην ξεχνάς ποτέ να ευλογείς τον μοναδικό υπέροχο άνθρωπο που εσύ είσαι

Αγνώστου σ’ εμένα συγγραφέα
Μετάφραση από τα γερμανικά: Γιώργος Νάσιος

 

Ο γέροντας και το άσπρο άλογο

Ένας γέροντας ζούσε σ' ένα χωριό πολύ φτωχός αλλά ακόμα και βασιλιάδες τον ζήλευαν, γιατί είχε στην κατοχή του ένα πανέμορφο άσπρο άλογο. Οι βασιλιάδες του πρόσφεραν αμύθητα ποσά για το άλογο αλλά αυτός δεν το πουλούσε ποτέ.

Ένα πρωί δε βρήκε το άλογο στο στάβλο. Όλο το χωριό μαζεύτηκε και οι άνθρωποι είπαν: «Ανόητε γέροντα, το ξέραμε ότι θα σου το έκλεβαν μια μέρα το άλογο. Καλύτερα να το είχες πουλήσει. Τι δυστυχία!» Ο γέροντας είπε: «Μην πηγαίνετε τόσο μακριά, να λέτε κάτι τέτοιο. Αυτό που συμβαίνει, είναι, ότι το άλογο δεν είναι στο στάβλο. Αυτό είναι το γεγονός. Όλα τα άλλα είναι κρίση. Αν είναι δυστυχία ή ευλογία, δεν το γνωρίζω, επειδή δεν γνωρίζω τι θα ακολουθήσει.»

Οι άνθρωποι κορόιδευαν το γέροντα. Το ήξεραν ανέκαθεν, ότι ήταν λίγο «ελαφρύς». Αλλά μετά από δεκαπέντε μέρες το άλογο γύρισε. Δεν το είχαν κλέψει, παρά είχε φύγει μόνο του στην άγρια φύση. Και όχι μόνο γύρισε, αλλά είχε φέρει μαζί του και δώδεκα ακόμα άγρια άλογα. Πάλι μαζεύτηκαν οι άνθρωποι και είπαν: «Γέροντα είχες δίκιο. Τελικά, όντως αποδείχτηκε ευλογία». Ο γέροντας απάντησε: «Πάλι πηγαίνετε μακριά. Αυτό που συμβαίνει, είναι, ότι το άλογο γύρισε. Διαβάζετε μία μονάχα λέξη από μια πρόταση - Πώς μπορείτε να κρίνετε ολόκληρο το βιβλίο;»

Ο γέροντας είχε έναν μοναχογιό, ο οποίος άρχισε να προπονεί τα άγρια άλογα. Μία μόλις εβδομάδα μετά, έπεσε από το άλογο και έσπασε τα πόδια του. Πάλι μαζεύτηκαν οι άνθρωποι και πάλι έκριναν : «Είχες δίκιο. Τελικά αποδείχτηκε δυστυχία. Ο μοναχογιός σου δε μπορεί πια να χρησιμοποιήσει τα πόδια του· και ήταν το στήριγμα των γηρατειών του. Τώρα είσαι φτωχότερος από ποτέ.» Ο γέροντας απάντησε: «Έχετε μανία να κρίνετε. Αυτό που συμβαίνει, είναι, ότι ο γιος μου έσπασε τα πόδια του. Κανείς δεν γνωρίζει, αν αυτό είναι  δυστυχία ή ευλογία. Η ζωή έρχεται σε στιγμές μόνο και περισσότερο από αυτό, ποτέ δεν θα μπορέσετε να δείτε.

Ξέσπασε πόλεμος στη χώρα. Όλοι οι νέοι άντρες του χωριού αναγκάστηκαν να πάνε στο στρατό. Μόνο ο γιος του γέροντα έμεινε πίσω, επειδή είχε σπασμένα πόδια. Όλο το χωριό γέμισε από θρήνους, καθώς ο πόλεμος δεν μπορούσε να κερδηθεί και όλοι ήξεραν ότι οι περισσότεροι νέοι άντρες δε θα γυρνούσαν σπίτι τους. Οι άνθρωποι ήρθαν στο γέροντα και είπαν: «Είχες δίκιο. Αποδείχτηκε ευλογία». Ο γέροντας απάντησε: «Δεν σταματάτε να κρίνετε. Αυτό που συμβαίνει, είναι, ότι πήραν τους γιους σας στο στρατό και το δικό μου γιο δεν τον πήρανε. Μόνο το Όλο γνωρίζει αν αυτό είναι μια ευλογία ή μια δυστυχία.»

ΛΑΟ ΤΣΕ

Μετάφραση από τα γερμανικά: Γιώργος Νάσιος

 

Ο Τρόμος

Ο τρόμος ακολουθεί μιαν εικόνα. Είναι προ πάντων τρόμος για το μέλλον, ο τρόμος ότι στο μέλλον κάτι θα συμβεί. Έτσι τρέμουμε για παράδειγμα από έναν άνθρωπο, ότι στο μέλλον θα μας κάνει κάτι. Ή τρέμουμε την τιμωρία για ένα παράπτωμα. Ή τρέμουμε μια καταστροφή, ιδιαίτερα, αν αυτή έχει ήδη προβλεφθεί, χωρίς να υπάρχουν γι’ αυτήν ακόμα σημάδια.

Τρέμουμε επίσης και από μιαν απώλεια, προ πάντων από την απώλεια της ασφάλειας μας και την απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου.

Καθώς ο τρόμος αυτός είναι τοποθετημένος στο μέλλον, δεν μπορούμε να πάρουμε τώρα θέση απέναντι του, μιας και προς το παρόν παραμένει απλά στην φαντασία μας. Παρόλα αυτά λόγω αυτών των παραστάσεων παίρνουμε μέτρα προφύλαξης, για παράδειγμα για μια εξασφάλιση στα γηρατειά μας ή ασφαλίζουμε το σπίτι μας κατά της κλοπής και της διάρρηξης. Κάνουμε ασφάλειες, για να είμαστε εξασφαλισμένοι ενάντια σε απώλειες και παίρνουμε κάθε λογής άλλα μέτρα προφύλαξης. Όλα αυτά υποθάλπουν τον τρόμο αντί να τον διώχνουν.

Κάτι ακόμα πρέπει εδώ να λάβουμε υπ’ όψιν μας. Ένα φρούριο προσελκύει εχθρούς. Όπου δεν υπάρχει φρούριο, δεν εμφανίζονται και εχθροί.

Ο τρόμος δεν τρέμει μόνο· περιμένει να εκπληρωθεί η πρόβλεψη. Όταν εκπληρωθεί, πολλές φορές ανακουφιζόμαστε. Επιτέλους μπορούμε και πρέπει να κάνουμε κάτι . Κατά έναν περίεργο τρόπο παύει τότε μάλιστα μερικές φορές ο τρόμος, αφού έχει χάσει το μέλλον του. Το αντίθετο του τρόμου, που τον καταργεί για μας, είναι η εμπιστοσύνη: Η εμπιστοσύνη, ότι η ζωή έχει καλές προθέσεις μαζί μας, και η εμπιστοσύνη, ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν καλές προθέσεις απέναντί μας, όταν εμείς είμαστε καλοί σ’ αυτούς.

Κι αυτή είναι μια εικόνα, όμοια όπως ο τρόμος. Όπως η εικόνα του τρόμου, έτσι έχει και η εικόνα της εμπιστοσύνης μιαν επίδραση. Μόνο μια διαφορετική. Μπορούμε έτσι να επιλέξουμε ανάμεσα σε αυτές τις εικόνες και να αποφασίσουμε για την μία ή την άλλη, την εικόνα που ενσταλάζει τρόμο ή την εικόνα της εμπιστοσύνης, για μια καχύποπτη εικόνα ή για μια εικόνα γεμάτη ελπίδα.

Τι πρέπει λοιπόν να τρέμουμε πάνω απ’ όλα; Τις εικόνες μας του τρόμου. Τι ξεπερνάει τις εικόνες του τρόμου; Οι εικόνες μας της εμπιστοσύνης και της αγάπης. Για παράδειγμα με την φράση: «Είμαι όπως εσύ, είσαι όπως εγώ – Σ’ αγαπάω όπως εμένα – Η αγάπη σου είναι ασφαλής σε μένα: Καλωσόρισες.»

Μπορούμε, αν θέλουμε, να αμφισβητούμε αυτήν την εικόνα, όμως κι αυτή είναι μια εικόνα και έχει την επίδραση της· την επίδραση, ότι θέλει να επαληθευτεί.

Πως ξεπερνάμε αυτήν την εικόνα της αμφισβήτησης; Και πάλι με εμπιστοσύνη και αγάπη.

Από το βιβλίο του Bert Hellinger "Gedanken, die gelingen" – «Σκέψεις, που ευδοκιμούν»
Μετάφραση Γιώργος Νάσιος

 

Το Χρήμα

Το χρήμα είναι πνευματικό. 

Μέσα του είναι αποθηκευμένη η ενέργεια ενός κόπου,ενός αντάξιου κόπου.
Όσο πιο υψηλός ο κόπος που καταβλήθηκε για ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό, τόσο υψηλότερη η μέσα του αποθηκευμένη ενέργεια. Το χρήμα που κερδήθηκε με σκληρή δουλειά έχει την πιο μεγάλη ενέργεια. Ξοδεύεται με την περισσότερη προσοχή και εκτιμάται περισσότερο.
Το χρήμα που αποκτήθηκε εύκολα, το χρήμα λοιπόν χωρίς τον ανάλογο κόπο, έχει λιγοστή ενέργεια.
Και πολύ περισσότερο το χρήμα που αποκτήθηκε με άδικο ή με εξαπάτηση.
Γι’ αυτό δεν μένει. Θέλει να πάει κάπου αλλού.
Και σε αυτό φαίνεται: Το χρήμα έχει μια πνευματική πλευρά, και μάλιστα μια ψυχή.

Πιο καλά αισθάνεται το χρήμα – έτσι είναι η εικόνα μου - στον κουμπαρά. Περιμένει να ξοδευτεί. Εν γένει το χρήμα αισθάνεται καλά όταν ξοδεύεται, όταν ξοδεύεται προσεκτικά για ένα ανάλογο αντίτιμο και έναν ανάλογο κόπο. Έτσι ξεδιπλώνει με τον πιο όμορφο τρόπο την ενέργεια που κατοικεί μέσα του και – εδώ μπορώ μάλιστα να πω – το πνεύμα του.

Όποιος κρατάει χρήματα στα χέρια του, κρατάει την εργασία ενός ανθρώπου στα χέρια του, συχνά και τον ιδρώτα του, το αίμα του και τα δάκρυα του. Τόσο πιο προσεκτικά το διαχειρίζεται. Η προσοχή τον συνδέει, με αυτούς που το κέρδισαν, με εκτίμηση και με αγάπη.

Το αργότερο εδώ συνειδητοποιούμε πόσο πνευματικό είναι το χρήμα. Μέσω μιας κίνησης του πνεύματος είμαστε αφοσιωμένοι σε αυτούς, που μέσω της δικής τους δουλειάς μπορούμε εμείς να το ξοδεύουμε.
Είμαστε αφοσιωμένοι και σε αυτούς, που με αυτό το χρήμα, τους πληρώνουμε όπως αρμόζει για τον κόπο τους.

Ως πνευματικό κατανοούμε το χρήμα μόνο όταν το βλέπουμε σε κίνηση και όταν σε συντονισμό με αυτήν την κίνηση το απαιτούμε, το παίρνουμε και το δίνουμε παρακάτω. Το χρήμα βρίσκεται στην υπηρεσία της αγάπης, στην υπηρεσία της αγάπης του πνεύματος. Είναι ρευστή αγάπη.

Δικαίωσα έτσι πράγματι το πνεύμα του χρήματος; Είναι και εξουσία και όπλο, ευχή και κατάρα. 
Όπου εμφανίζεται με δύναμη σε ποσότητα, ποια αποδεικνύεται τότε ως η πραγματική δύναμη που κινεί το χρήμα; Είναι αυτοί που το κατέχουν; Ή είναι το χρήμα που τους κινεί; Το ερώτημα είναι:Αν το χρήμα κινεί αυτούς που το κατέχουν,τότε ποιος κινεί το χρήμα; Και εδώ φαίνεται ότι το χρήμα είναι κάτι πνευματικό.
Το χρήμα είναι αφοσιωμένο σε αυτόν που το έχει, με την προϋπόθεση, ότι αυτός το εκτιμάει, ότι το εκτιμάει σαν κάτι πνευματικό.

Και ο φτωχός πρέπει να εκτιμάει το χρήμα. Πρέπει να το εκτιμάει σαν κάτι πνευματικό, σε συντονισμό με μία κίνηση του πνεύματος. Πως; Και αυτός με αγάπη.

 

Από το βιβλίο του Bert Hellinger "Natürliche Mystik " – «Φυσικός Μυστικισμός»

 Μετάφραση Γιώργος Νάσιος


* Τα κείμενα μπορούν να αναδημοσιευτούν μόνο με την άδεια του μεταφραστή – Γιώργου Νάσιου

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

ΒΙΒΛΙΑ WIYS®

Christian Assel
(με Εισαγωγή από τον JosephCulp)

Walking In Your Shoes®
Gehen heisst verstehen
Die alternative zur Familienaufstellung

Walking In Your Shoes®
Περπατώ σημαίνει κατανοώ
Η εναλλακτική της
οικογενειακής αναπαράστασης

book

> > ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

bookenglish

> > ΑΓΓΛΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

 

 

WENN ICH GEHE DANN LÄUFT‘S
Die reine Kraft der Empathie

ΟΤΑΝ ΠΕΡΠΑΤΩ
ΤΟΤΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ

Η καθαρή Δύναμη της Ενσυναίσθησης

book3

 

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ:
  • Κάθε φορά που τα πόδια μου άγγιζαν τη γη ήξερα πως η μητέρα μου ήταν εκεί μαζί μου. Ήξερα πως αυτό το σώμα δεν ήταν μοναχά δικό μου, αλλά η ζωντανή συνέχεια της μητέρας μου και του πατέρα μου και των παππούδων και γιαγιάδων και των προπαππούδων και των προγιαγιάδων μου. Όλων των προγόνων μου. Αυτά τα πόδια που έβλεπα σαν «δικά μου» πόδια ήταν στην πραγματικότητα τα «δικά μας» πόδια. Μαζί, η μητέρα μου κι εγώ αφήναμε τις πατημασιές μας στο υγρό χώμα.

Thich Nhat Hanh

 

  • Περπατώντας, ακούω έναν βαθύτερο δρόμο. Ξαφνικά όλοι οι πρόγονοι μου είναι πίσω μου. Στάσου μου λένε. Κοίταξε και άκουσε. Είσαι το αποτέλεσμα της Αγάπης χιλιάδων.

Linda Hogan
- Ιθαγενής Αμερικανίδα Συγγραφέας

 

Τί είναι Walknig in your Shoes® ποιά είναι η διαδικασία και σε ποιούς απευθύνεται


wiysΕπικοινωνήστε μαζί μας

 

NewsLetters